ยิ่งเพิ่มฟีเจอร์ ของเดิมยิ่งพัง

ลองแล้วใช่ไหมครับ นั่นแหละคือสิ่งที่พาคุณมาถึงตรงนี้ AI เขียนโค้ดทีละส่วนได้ดีมาก แต่มันไม่ได้ถือภาพรวมของทั้งก้อนไว้ว่าส่วนไหนต่อกับส่วนไหน พอสั่งให้แก้จุดหนึ่ง มันจึงเขียนทับของเดิมโดยไม่รู้ว่าตรงนั้นมีคนใช้อยู่ ยิ่งแก้ยิ่งพันกัน สิ่งที่เราเพิ่มเข้าไปไม่ใช่การเขียนโค้ดเก่งกว่า AI แต่เป็นคนที่ถือภาพรวมทั้งก้อนไว้ แล้วบอกได้ว่าแก้ตรงนี้แล้วจะกระทบอะไรบ้าง

ส่วนใหญ่ใช้ได้ครับ และมักดีกว่าที่เจ้าตัวคิด เพราะคุณทำส่วนที่ยากที่สุดไปแล้วคือรู้ว่าธุรกิจต้องการอะไร สิ่งที่มักขาดไม่ใช่ความสามารถในการเขียน แต่เป็นเรื่องที่ไม่มีใครบอกว่าต้องทำ เช่นจะรู้ได้ยังไงว่าระบบล่ม จะกู้ข้อมูลคืนยังไง และใครควรเห็นข้อมูลอะไรได้บ้าง

ไม่ใช่ค่าเริ่มต้นของเราครับ การเขียนใหม่หมดเป็นคำตอบที่ง่ายที่สุดสำหรับคนรับงาน แต่แพงที่สุดสำหรับคุณและทิ้งของที่ใช้ได้อยู่แล้ว เราจะเสนอเขียนใหม่ก็ต่อเมื่ออธิบายเป็นข้อ ๆ ได้ว่าทำไมแก้ของเดิมแล้วไม่คุ้ม และคุณเป็นคนเคาะ

ต่างตรงที่เราไม่ได้รับโจทย์ที่คุณเขียนมาแล้วทำตามอย่างเดียว รอบแรกเราจะบอกด้วยว่าอะไรควรแก้ก่อนหลัง เพราะปัญหาของงานลักษณะนี้คือคนสร้างมักไม่รู้ว่าตัวเองไม่รู้อะไร และเราไม่ได้หายไปหลังส่งงาน ถ้ายังอยากให้ช่วยดูต่อ

ขึ้นกับขนาดของสิ่งที่จะเปิดใช้ ว่าให้คนกี่คนใช้และมีกี่ส่วนที่ต้องดูแล ถ้าประกาศเป็นราคาเดียว คนที่ของเล็กก็จะจ่ายแทนคนที่ของใหญ่ คุณจะรู้กรอบงบตั้งแต่จบการคุยครั้งแรก ก่อนตัดสินใจอะไรทั้งสิ้น และถ้าประเมินแล้วคุณทำเองต่อได้ เราจะบอกตรง ๆ

ได้และเป็นเป้าหมายด้วยครับ เราไม่ได้ต้องการให้คุณพึ่งเรามากขึ้น เพราะคุณสร้างของขึ้นมาเองได้อยู่แล้ว สิ่งที่ขาดคือคนช่วยบอกว่าอะไรสำคัญก่อนหลัง เราจึงส่งคืนพร้อมเหตุผลที่แก้แต่ละจุด ไม่ใช่ส่งของกลับมาเฉย ๆ

รอบแรก 30 นาทีไม่ต้องให้ดูโค้ดก็ได้ครับ เล่าว่าทำอะไรมา ติดตรงไหน และจะเปิดให้ใครใช้ ก็พอประเมินได้ระดับหนึ่งแล้ว ถ้าจะให้ดูของจริงค่อยทำข้อตกลงรักษาความลับก่อน

ขึ้นกับว่าเรื่องไหนเสี่ยงที่สุด แต่เราไม่ได้ทำครบทุกเรื่องพร้อมกัน เราเรียงตามความเสี่ยงแล้วอุดทีละจุด ให้คุณเปิดใช้ได้เร็วที่สุดเท่าที่ปลอดภัย ไม่ใช่รอจนสมบูรณ์แบบแล้วค่อยเปิด